Γεράσιμος Αρτελάρης

Πήγα να δω το «Τελευταία Έξοδος - Ρίτα Χέιγουορθ» με αρκετές επιφυλάξεις. Όχι λόγω του ίδιου του έργου, αλλά επειδή κουβαλά το βάρος μιας σχεδόν αξεπέραστης κινηματογραφικής μεταφοράς, ίσως μιας από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Κι όμως, η παράσταση κατάφερε κάτι καθόλου αυτονόητο: μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, κάθε σύγκριση με την ταινία είχε ήδη πάψει να έχει σημασία.

Μια συγκλονιστική σύγχρονη τραγωδία που σε αυτήν την τόσο σημαντική συγκυρία μας θυμίζει ότι τα εγκλήματα πολέμου έχουν μακροπρόθεσμες και δαιδαλώδεις συνέπειες, και ότι η κάθαρση μπορεί να έρθει μόνο μετά την αναγνώριση του συλλογικού τραύματος.

Πήγα στην Επίδαυρο έχοντας μεγάλες προσδοκίες για αυτήν την παράσταση. Πρώτον, γιατί σκηνοθετούσε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, το οποίου ο “Ηρακλής Μαινόμενος” (2011) και οι “Ιχνευταί” (2021) ήταν παραστάσεις-σταθμοί για την Επίδαυρο, ειδικά στη σκηνοθεσία του Χορού, όπως και η ιδιαίτερη “Νέκυια” (2015). Δεύτερον, γιατί βρήκα το θέμα της παράστασης φοβερά ενδιαφέρον, καθώς είναι κάτι που με προβληματίζει χρόνια τώρα: η χαώδης διάσταση ανάμεσα στην κουλτούρα των αρχαίων Ελλήνων απέναντι στους ξένους...